بازار گرمی آقایان
میناوند : ۸۰ میلیون برای استقلالعباسی: ۱۵۰ میلیون برای پرسپولیس
کاویانپور: ۱۵۰ میلیون برای استقلال
نوازی : ۱۵۰ میلیون برای پرسپولیس
میرزاپور: ۱۲۰ میلیون برای پرسپولیس
گل محمدی : ۱۰۰ میلیون برای استقلال
سامره: ۱۵۰ میلیون برای پرسپولیس
هاشمی نصب: ۸۰ میلیون برای پرسپولیس
لیگ درست سیری چند ؟؟
از طرف حجت الله خطیب.....مدیرعامل باشگاه پرسپولیس..... علی پروین به سمت مدیریت فنی این باشگاه منسوب گردید.
سلطان...............به خونت خوش اومدی
من .... زندم...شما چطور ؟؟؟
آهای کسی از زلزله نمرده ؟ ........ خوب خدارو شکر............منم زندم
اول از همه خدمت حاج عماد عزیزم عرض کنم: حاجی جون....ما خیلی کرتیم.........از این خبراهم نیست.....
والا حقیقتش رو بخوای خیلیا درخواست شدید ( بالای ۴۰ کیلو ) داشتند که ما یه حالی به این سایتمون بدیم ( ایضا حاج خانوم خودتون
) در زمان تعیین رنگ واسه سایت.....با خودم گفتم که چیکار کنم که هم جماعت کیسه حمومی به خصوص ممد کیسه که خدایش بیامرزاد .....حالشون بره تو قوطی....هم جماعت قرمز حسابی بخندن ... هم دشمنان ما و پرسپولیس از غصه دق کنن و بترکن......اینجوری شد که سایتمون شد این رنگی.........حالا تا نتیجش انشالله به خیر و مقصود باشه......
در ضمن همین جا با صدای بلند میگم... : ای پدرام خاچ برسرت.....تو آدام نمیشی......الهی جز جیگر بزنی...الهی لاغر بشی.....الهی ویروس بیفته تو تونبونت ( از نوع بلستر که نتونی نه با آنتی ویروس از بین ببریش و نه واسه تو پچ فایل در اومده که به خودت وصل کنی.........اون موقع هی خاموش میشی هی روشن میشی...هی خاموش میشی...هی روشن میشی......کیف میده نه ؟
خوب فعلا تا بعد.....راستی ..مدیر عامل مونم معلوم شد..
....هرکی طلبی ....چیزی داره بره بگیره...........تا خبر های متعاقب بعدی....درود خدا بر پرسپولیس و خودم و حاجی...و لعنت خدا بر استقلالی ها و ممد کیسه و پدرام شکم .....
در دایره ای که آمد و رفتن ماست او را نه ابدیت نه نهایت پیداست
سلام
سلام به همه.....به همه اونائی که این مدت سر به کلبه درویشی ما زدن
و سلام به اونائی که ما رو ... شون هم حساب نکردن و محلمون نذاشتن.
بعد از کلی وقت امروز..جمعه... تونستم دوباره شروع به نوشتن بکنم.راستش دیگه حس و حال قدیم رو ندارم.مثل سابق حال کل کل کردن با جماعت آبی و دیگر نا اهلان روزگار رو ندارم.نمیدونم چه مرگم شده....یه جورائی از این تکرار مکررات زندگی حالم داره بهم میخوره.
کاش میشد یه کاری کرد....یه جهش....یه پرواز......یه جدائی....یا شاید هم یه وصل....؟!!
میگن باید زن بگیرم
.......چه حماقتی .....ولی شایدم هم راست بگن
این زلزله هم که نمیآد خیال همه رو راحت کنه.......این دکتر رحیمی تبار هم که خوب همه رو گذاشت سر کار.......استاد دانشگاه شریف رو میگم...امتحاناش رو کنسل کرده و بازن و بچش رفته مسافرت......گفته امتحاناش باشه واسه شهریور....
بچه های خوابگاه شریف هم خیلی هاشون رفتن خونه اقوامشون.......شما جی فکر میکنین؟؟ گفتن تا یکشنبه زلزله میاد....اگه نیاد چی ؟؟؟؟ اگه بیاد چی؟؟؟؟اگه اومد که مخلص همتونم .......مارو حلال کنین.....اگرهم نیومد.....بازم مخلصتونم.....فعلا بای بای......
از نامه های منتشر نشده سهراب سپهری
توکیو - 14 ژانویه 1960
سلام
به هوای فکرهای خودم میرفتم، رسیدم به اینجا که روزهای آخر نشد ترا ببینم، و انگاربیخبر با رو بندیل 
سفر بستم و راهی شدم. آن روزها بجا نبودم... سر بهوائی پیش از سفر راداشته باش تا برویم سر چیزهای دیگر. پس از سالها دوستی و برخورد سرانجام دستگیر مانشد که تو را کی باید در خانه یافت. بارها آمدم، در زدم، نبودی، رفتم. اهل خانهات هم تو را ازآمدن من خبر نمیدادند. انگار در که میگشودند جن میدیدند و این قصه را با کسی در میاننمیگذاشتند. راستش را بخواهی هرگز در حلقه به در کوفتن اقبال خوبی نداشتهام. بارها خانهدوستمان فریدون رهنما را در کوفتم، دیر زمانی رفت، سگی سیاه آمد و پیرزنی سپید مو، گفتم:فریدون خان هستند؟ سگ پارس کرد، و پیرزن نجوا: «بمان تا بروم گوشت بخرم و برگردم» منماندم تا پیرزن از قصابی باز آمد و به درون رفت. دیری گذشت، و خبری نه از فریدون و نه ازپیرزن و سگ. از نو حلقه به در کوفتم، سگ آمد و پیرزن، گفتم: «هستند» سگ پارس کرد وپیرزن نجوا: «خودت بیا و ببین در خانه هستند یا نه» من رفتم به درون، و فریدون در خانه نبود.فردا روز که دیداری دست میداد مگر فریدون قصه را باور داشت؟ چون داستان آمدن مراکسی بدو باز گفته نبود: نه سگ زبان داشت و نه پیرزن یاد و هوش.
پارهای از روزها گذارم به خیابان صفی علیشاه میافتاد، اما به خانه تو سرنزدهمیگذشتم، چون این پندار با من بود که تو پیش از ساعت نه در خوابی و پس از نه در کوچهها.
شاید هم از سحرخیزان باشی و ما در بیخبری. باری نشد که ترا ببینم و راهی شدم.هواپیما بالای خاک بودا بود که در فکر و خیال من.خیابان صفی علیشاه سایه زد و طبیعی بودکه زود یاد تو افتادم در پی این یاد، یادهای دیگر آمد:زیر و بمهای این زندگی پدرسگ که مثلرودخانهای که به شنزار فرو ریزد دارد پشت سرما هرز میرود... آنگاه یاد آن شب و حرفهایم - آزاد افتادم: «خیال دارم «معر»های خودم را چاپ کنم»، «نیما تنها شاعری است کهمیتوان...»و یاد این داستان که او به سرش افتاده بود، دست به بررسی شعرهای شاملو زند،ولی بر آن بود که نخست باید دید احساس چیست پس باید دید عصب چیست، و رفت درپی کالبدشناسی.وما «م - آزاد»ی در خیال خود میساختیم که به دانشکده پزشکی رفته، آنجارا به پایان رسانده و اینک بجای بررسی شعرهای شاملو در داروخانهای سرگرم داروسازی ودارو فروشی است.در هواپیما میان فکر و خیالم با «مرغ آمین» برخوردم و در پی آن با اکبر مرغآمین! گاهی فکر میکنم زندگی رگههای طنزآمیزش بیشتر است.
در راه سفر چنین بود. و خودت میدانی که در تنهایی این دیار فکر آدم بیشتر به آنطرفها راه میکشد.از آن طرفها بیخبر افتادهام.و چشم به راه خبری هم نیستم.هر جا رفتماین آسمان بالای سرم را با خودم بردم.این روزها در یک خواب زمستانی فلسفی فرو رفتهام.بابد و خوب این سامان کم و بیش سازش یافتهام.روزی که راه این خاک را در پیش گرفتم، چشمبه راه بهشتی در پایان گذرگاه نبودم.ژاپن چیزهایی دارد در خور درنگ و تماشا.مردمش خوبو فروتن.هنرمندش افتاده و پاکدل.اما اینجا هم نسل جوان گذشتهاش را نمیشناسد.و شور وشرش با کم دانشی و ناپختگی بیپیوند نیست.به دنبال هر نوی میرود.بدبختانه به هر جابرویم با اپیدمی موسیقی جاز روبرو میشویم.و نیز نقاشی مسری آبستره. چه خوب بودآدمها به صدای دلشان گوش میدادند و در پی خودشان راه میسپردند.بسیاری را دیدیم کهراه زندگیشان از پهنه آبستراکسیون نمیگذشت، با این همه نقاشیشان آبستره بود.ژاپنی اینزمان با گذشتهاش یکسره پیونده نگسسته سایه سنتهای دیرین روی زندگی امروزش افتادهاست.هنوز روی زمین مینشیند.کرسی میگذارد.کیمونو میپوشد، هنگام ورود به خانهکفش از پای به در میآورد.اما ناگفته نماند که کیمونو مرا از جابه در برده است.میخواهمدست و رو بشویم، آستین بلند و گشاد کیمونو میافتد درون دست شویی و خیس میشود.میروم نقاشی کنم به رنگ آلوده میگردد.و هنگام ریش تراشی به کف صابون.گاهی هم دامنبلند کیمونو زیر پایم میرود و زمین میخورم.
به پاس احترام به سنتهای دیرین زخمی شدن خوشایند نیست.نخستین بار که بهزمین خوردم رفتم یک شیشه «مرکورکرم»گرفتم میدانستم که باید چشم براه زمین خوردنهایدیگر باشم.از کفش چوبی ژاپنی هم سر در نیاوردم.امروزه، در میان این دینامیسم سرسامآور،نمیشود شمرده راه رفت.
باری، در خاک «نیپ پن»روز و شبی را پشت سر میاندازیم.با هرچه پیش آید از درهمراهی در آمدهایم.درویشی خود را به همراه آوردهایم.چه میشود کرد.در اینجا یادبروبچههای خودمان همیشه با من است.از همهشان بیخبر ماندهام نامهای بدانان ننوشتهام تابرگردم، چگونه میتوانم از این سفر یاد کنم بیآنکه به صدای این پرنده برگردم؟ و شاید اگرحرف از چشمانداز پاریس به میان آید، پیش از آنکه به سواحل «سن»اشارهای رود، زودتر ازآنکه نام «نتردام»برده شود، از صدای این پرنده حرف بزنم.و تو خوب میدانی که صدایپرنده پیرایه زندگی من نیست، پارهای از زیست من است.حالت یک سنگ هرگز نگاه گذرندهو لغزان مرا غافلگیر نمیکند، مرا غافلگیر میکند «من»آشنا و پنهان مرا.و زندگی من در حالتاین سنگ جریان مییابد.اما این چیزها، این سنگ و آن صدا، لحظهای معدودی را در برنگرفتهاند، کسی چه میداند شاید سایهشان را تا آخرین لحظه من بکشانند.پرندة سیاهی کهدر شبی از شبهای کودکی من به باغ ما آمد و به صدای پای من از لای شاخههای درختانجیر پر کشید و رفت، جاپایش را تنها روی چند لحظه کودکی من نگذاشت، نه سایهاش راهمراه من کرد و این سایه تا اینجا، تا همین لحظه کشیده شده است.این حادثه بر سیمایزندگی من خط یاد بود نیست، تار و پود آن است.آن مهتابی آجری با خوشههای بنفش گلی کههرگز نامش را یاد نگرفتم هرچه بسیار نوسانهای من سرانگیز است.روی این مهتابی سایهروشن را زیستهایم، درد و لذت را زندگی کردهایم.چگونه میتوان گفت با حالتهایی که در آنجریان یافته هر شبی است از زیست ما؟
نه این موج تا پایان، کشیده خواهد شد.بیهوده خیال میکنیم از آن مهتابی سفر کردهایم.کمترین وزشی ما را بدان سو سفر میدهد.آمد و رفت ما میان مشتی انعکاس است.اما سفر،من به پایان سفر نزدیکم.به زودی در کوچه پس کوچههای آشنا سبز خواهم شد.چرا نگویماندیشه اینکه بزودی سر از آفتاب ایران به در خواهم آورد به من دلگرمی میدهد.میدانینباید بیابان را از یک بیابانی گرفت.من میروم، میروم تا به «من» آن دیار به پیوندم.در ساحل«من»جریانها بدینسان بود، در کرانهTERURE زندگی چگونه میگذرد؟ تا کی میمانی؟میدانی این طرف جای ما نیست، نه، بیا برویم از این ولایت من و تو سهراب
به نقل ازhttp://www.mandegar.info/Farvardin83/SohrabLetter.htm